و « گرمسير » و « قندهار » بلكه « فراه » و « اسفزار » از تعرض « 1 » مردم هزاره و نكودرى « 2 » [ كه در ايام گذشته تاخت و غارت ايشان بكرمان و شيراز ميرسيد ، چنانچه در تاريخ وصاف مسطور است كه : در سه سال دو نوبت از كرمان تا نواحى شيراز تاخته ] عاجز و مضطر بود ، و غور و گرمسير چنان شده بود كه آبادانى نداشت ، چون بموجب فرمان همايون ايالت آن ديار « 3 » تعلق بامير شجاع الدين ذو النون ارغون گرفت ، « 4 » او بتائيد الهى و امداد « 5 » دولت حضرت خلافت پناهى تمامى آن ديار را از قتل و غارت « 6 » و جرأت و جسارت آن ظلمهء بدكردار مصفى گردانيد و باندك روزگارى به آتش تيغ آبدار دمار از آن بادپيمايان خاكسار برآورد « 7 » . [ و آنچه آن شيرمرد به آن طايفه كرد مقدور كسى ديگر نيست . ] و اگر در احوال « 8 » آن تاملى رود آثارى كه خالد بن وليد « 9 » رض - كه حضرت نبوى صلى إله عليه و سلم او را « سيف إله » فرموده - در اشاعت

--> ( 1 ) - مج : تعرض مردم هزاره . مك : تعرض هزاره ( 2 ) - عبارت : [ كه در ايام گذشته تاخت و غارت ايشان . . . تا نواحى شيراز تاخته ] از زيادات مج مىباشد . ( 3 ) - مج : ديار تعلق بامير شجاع الدين ذو النون . مك : ديار بامير ذو النون . ( 4 ) - مج : گرفت او بتاييد الهى و امداد . مك : گرفت بتاييد و امداد . ( 5 ) - مج : و امداد و دولت حضرت . مك : و امداد حضرت . ( 6 ) - مج : غارت و جرأت و جسارت آن . مك : غارت آن . ( 7 ) - عبارت : و [ آنچه آن شيرمرد به آن طايفه كرد مقدور كسى ديگر نيست ] از زيادات مج است . ( 8 ) - مج : در احوال تامل رود . مك : در احوال آن تاملى رود . ( 9 ) - خالد بن وليد : « ابو سليمان خالد بن الوليد بن المغيرة بن عبد إله بن عمر بن مخزوم القرشى المخزومى سيف إله . كان احد اشراف قريش فى الجاهلية و اسلم سنة سبع بعد خيبر ، و اخرج الترمذى عن ابى هريره قال : نزلنا مع رسول إله منزلا فجعل الناس يمرون فيقول رسول إله من هذا فاقول فلان حتى مر خالد فقال من هذا قلت خالد بن الوليد فقال نعم عبد إله هذا سيف من سيوف إله سله إله على الكفار » ( الاصابة فى تمييز الصحابة ) تاليف شهاب الدين ابى الفضل ابن حجر العسقلانى ، الجزء الثانى ص 98 - 99 .